
TEHLİKE SINIRI
Türkiye ekonomik zorluklarla, siyasi tartışmalarla boğuşurken, bir yandan komşu ülkelerde ve Ortadoğu’da yaşanan gelişmeler yeni tehlike sınırlarını da çiziyor.
Irak’ta, Suriye’de, Filistin-Gazze ve Lübnan’da yaşanan gelişmeler bölgenin geleceğini belirsiz kılıyor.
Çünkü özellikle Suriye’de hem ABD hem de Rusya söz sahibi olmaya çalışıyor.
Her ne kadar Filistin’de ateşkes ilan edilmiş olsa da İsrail, Filistin’in, Suriye’nin içlerine kadar girerek hakimiyet elde etmiş durumda.
İsrail’in bu işgallerine ise dur diyen yok.
Çünkü arkasında ağababası ABD var!
ABD başkanlığından Biden gitti, Trump geldi.
Trump barışçıl bir politika izleyecek gibi görünüyor.
Özellikle Rusya-Ukrayna savaşını bitirmek için adımlar atıyor.
Ama ABD’nin çıkarlarına dokunan bir gelişme yaşandığında müdahil olmaktan da çekinmez.
Bölgede en hızlı gelişmelerin yaşandığı ülkelerden biri de sınır komşumuz olan Suriye.
Hem ABD’nin hem de Rusya’nın söz sahibi olmak için mücadele ettiği Suriye’de Esad’ın gitmesiyle ABD avantajlı konuma geçti.
Her ne kadar Suriye’nin üniter yapısı üzerinde durulsada birkaç bölgeye hatta ülkeye bölüneceği kuvvetle muhtemel.
Suriye ve Irak’ta yapılanan PYD ve PKK’nın yok edilmesi, Suriye sınırına tampon bölge kurulması konusunda Türkiye etkin olmaya çalışıyor.
Bölgede bir Kürt devletinin kurulması konuşuluyor. Ama bu devleti kimlerin kuracağı önemli. Eğer PKK ve PYD güdümünde bir Kürt devleti kurulursa Türkiye için yine tehlike devam eder.
Suriye’den 3 devletin çıkması muhtemel.
Türkiye’de bu gelişmelerden en az zararla, hatta karlı olarak çıkmanın hesabını yapıyor.
Hiç şüphe yok ki PYD ve PKK, Türkiye’nin bütünlüğüne yönelik en büyük tehdit durumunda.
Bu yolda terörle mücadeleye harcanan paralar ise çok büyük.
Türkiye’nin Suriye’nin yeni yönetimi ve Irak ile diyalogları iyi görünüyor.
Ama Türkiye’nin atacağı kararlı adımlar bölgenin ülkemizin de lehine şekillenmesinde çok önemli…
KIRMIZI KART!
Ülkemiz kim ne söylerse söylesin ekonomik anlamda sıkıntılı bir dönemden geçiyor.
Özellikle ücretli, emekli ve dar gelirli vatandaşların ekonomik sorunları son dönemde görülmemiş bir şekilde arttı.
Diğer yandan siyaset de karışık.
Dış politikadan beklentiler var ama iç politika tam anlamıyla krizlerle yürüyor.
Muhalefet ekonomiden ve adaletten iktidara yüklenirken, iktidar ise herkesin kendisine biat edeceği şartları oluşturma peşinde.
İktidar, ülkede kanun da, adalet de biziz, biz ne istersek öyle olur diyor.
İktidarın ikinci ortağı MHP ise özünden bir şey kalmayan bir parti görünümüne büründü.
MHP, AK Parti’nin çiçek bahçesi durumuna düşürüldü.
Ana muhalefet partisi CHP ise 31 Mart yerel seçimlerinde birinci parti durumuna geldi.
Sonrasında Genel Başkan Özgür Özel’in iktidara karşı ortaya koyduğu yanlış politikalar önceki Genel Başkan Kılıçdaroğlu’nu aratır oldu.
Ülkede emekli, asgari ücretli, dar gelirli perişan halde…
Ekonomi dibe vurmuş, adalet-hukuk bile kişiye göre uygulanır olmuş…
Ama CHP’nin Genel Başkanı laylaylom şarkısı çalıyor.
Milletin dört gözle beklediği sürprizden kırmızı kart çıktı.
CHP tabanı şaştı, güldü, iktidar partisi ise makara yaptı.
Ekonominin bu kadar kötü olduğu bir dönemde AK Parti halen toplumun önemli bir kesiminden oy alabiliyorsa siz düşünün Ana muhalefetin halini!
Bir Demirel, bir Ecevit, bir Özal, bir Erbakan hayatta olsalardı iktidar bu kadar rahat hareket edebilir miydi?
CHP ise şapkadan kırmızı kart çıkardı onunla övünüyor!
İnanın bir İmamoğlu bir Yavaş olmasa CHP’nin neredeyse esamisi okunmayacak.
Öyle görünüyor ki Özgür Özel’in iktidara çıkardığı kart, Mayıs ayında parti tabanınca kendisine gösterilecek.
Siyasi davalarla-soruşturmalarla karşı karşıya kalan, buna rağmen büyük bir direniş ve kararlılık gösteren Ekrem İmamoğlu’nun CHP Genel Başkanı olması parti adına da daha hayırlı olacak gibi…
Çünkü CHP’nin Özgür Özel ile halkın umudu olması zor.
Çünkü karşısında bu muhalefet olduğu sürece AK Parti iktidardan inmez.
Türkiye’de güçlü bir siyasi iktidara karşı onun gücünü de aşacak muhalefete ihtiyaç var.
Mevcut muhalefet yönetimiyle o gücü aşacak bir yapı çıkarmak mümkün görünmüyor.
O nedenle öncelikle muhalefetin politikalarını etkin olarak belirleyebilecek yöneticilere ihtiyacı var…
